Aaltje Dijkman<\/span><\/h1>\n2 oktober 1943\u00a0 – \u00a09 juni 2023<\/span><\/h3>\nAlie heeft een veelbewogen maar ook evenwichtig leven gekend. Evenwichtig in die zin dat ze niet in zeven sloten tegelijk sprong, niet overal in het middelpunt wilde staan, maar de voorkeur gaf een regelmatig bestaan gericht op haar omgeving om te helpen waar ze kon. Maar veelbewogen was het ook, mede omdat ze heel kort getrouwd is geweest wat triest afliep, en ook omdat ze veel zorg heeft gedragen voor haar beide ouders.<\/p>\n
Intussen werkte ze zo’n 30 jaar met veel plezier bij De Jong Lelies. We kennen Alie als een actieve vrouw, altijd bezig, netjes, behulpzaam en betrouwbaar. En toen werd ze ziek. Al snel was haar duidelijk dat ze er niet van zou genezen. Ze vond vrede, ook toen er een bed in haar huiskamer kwam, en ze steeds afhankelijker werd van de zorg van haar zus en broer en van de thuiszorg en later het hospice.<\/p>\n
Die vrede vond zij bij God. Haar vertrouwen op Hem was groot. Wat Hij doet is goed, zei ze. Wie haar in die tijd ontmoette weet dat ze dat op haar ziekbed uitstraalde. Soms bezoek je een zieke die jij denkt te moeten troosten, maar het omgekeerde gebeurt: zij troost en bemoedigt jou! Dat overkwam mij regelmatig als ik aan Alie’s bed zat.<\/p>\n
Ze betoonde zich geestelijk zeer volwassen door ruim van tevoren haar rouwkaart samen te stellen met daarop een foto van een herder die zijn schapen weidt, en met Psalm 139 als tekst: Gij kent mijn liggen en opstaan, met al mijn wegen zijt Gij vertrouwd.<\/p>\n
Toen duidelijk werd dat ik de rouwdienst niet zou kunnen leiden vond ze het een geruststellend idee dat Rimi de Vries, haar ouderling, dat zou doen. Zo is ze begraven op de Oosterbegraafplaats in de verwachting dat ze tegelijkertijd verkeert in de Stal van haar Goede Herder.<\/p>\n
Ds. Koos Staat<\/em><\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>![](\"https:\/\/gereformeerdekerkandijk.nl\/inmemoriam\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/alie-dijkman350-1.jpg\" "\\"alie")
<\/span><\/div><\/div><\/div>Dankdienst voor het leven van
\nzr. Alie Dijkman
\nop 14 juni 2023<\/h3>\n
Alie heeft een veelbewogen maar ook evenwichtig leven gekend. Evenwichtig in die zin dat ze niet in zeven sloten tegelijk sprong, niet overal in het middelpunt wilde staan, maar de voorkeur gaf een regelmatig bestaan gericht op haar omgeving om te helpen waar ze kon. Maar veelbewogen was het ook, mede omdat ze heel kort getrouwd is geweest wat triest afliep, en ook omdat ze veel zorg heeft gedragen voor haar beide ouders.<\/p>\n
Intussen werkte ze zo’n 30 jaar met veel plezier bij De Jong Lelies. We kennen Alie als een actieve vrouw, altijd bezig, netjes, behulpzaam en betrouwbaar. En toen werd ze ziek. Al snel was haar duidelijk dat ze er niet van zou genezen. Ze vond vrede, ook toen er een bed in haar huiskamer kwam, en ze steeds afhankelijker werd van de zorg van haar zus en broer en van de thuiszorg en later het hospice.<\/p>\n
Die vrede vond zij bij God. Haar vertrouwen op Hem was groot. Wat Hij doet is goed, zei ze. Wie haar in die tijd ontmoette weet dat ze dat op haar ziekbed uitstraalde. Soms bezoek je een zieke die jij denkt te moeten troosten, maar het omgekeerde gebeurt: zij troost en bemoedigt jou! Dat overkwam mij regelmatig als ik aan Alie’s bed zat.<\/p>\n
Ze betoonde zich geestelijk zeer volwassen door ruim van tevoren haar rouwkaart samen te stellen met daarop een foto van een herder die zijn schapen weidt, en met Psalm 139 als tekst: Gij kent mijn liggen en opstaan, met al mijn wegen zijt Gij vertrouwd.<\/p>\n
Toen duidelijk werd dat ik de rouwdienst niet zou kunnen leiden vond ze het een geruststellend idee dat Rimi de Vries, haar ouderling, dat zou doen. Zo is ze begraven op de Oosterbegraafplaats in de verwachting dat ze tegelijkertijd verkeert in de Stal van haar Goede Herder.<\/p>\n
Ds. Koos Staat<\/em><\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/span><\/div>Dankdienst voor het leven van
\nzr. Alie Dijkman
\nop 14 juni 2023<\/h3>\n