Egbert Krikke

21 november 1939  –  10 september 2024

Een tragische fietsongeluk, buiten eigen schuld, bleek achteraf mede te leiden tot het onverwachte overlijden van Egbert Krikke. Een schoonzoon verwoordde zijn verbijstering zo: ‘Mijn schoonvader die nog oud moest worden, zo vitaal als hij altijd was, hoe kon hij sterven?’

Egberts geboortedag was 21 november 1939. Hij bleek de eerste te zijn uit een rij van acht kinderen. Ondanks zijn voorliefde voor dieren en de veehouderij zou hij uiteindelijk een groot deel van zijn werkzame leven actief zijn bij een dakdekkersbedrijf. Intussen had hij in 1965 zijn geboortehuis aan de Dijkweg (op de buurt die bekend staat als het Palingpad) van zijn moeder gekocht het grondig herbouwd en was er ingetrokken met zijn geliefde vrouw Fokelien met wie hij op 29 september 1967 was getrouwd. Ze zouden er altijd blijven wonen. Toen bleek dat het echtpaar geen kinderen konden krijgen kozen zij in volle overtuiging voor het adopteren van drie dochters: Menaka, Tamara en Rani. Ze zouden een heel gelukkig gezin vormen.

Egbert was een prettig mens om mee om te gaan. Sociaal, behulpzaam, opgewekt en evenwichtig. Een man die niet dacht in problemen, maar in oplossingen, juist ook als er tegenslagen waren. Hij was een harde werker. Een sterke man. Dol op paarden en pony’s, een sportieve korfballer en biljarter en een enthousiast kampeerder. Hij was ook een christen. Hij bezocht trouw de kerkdiensten, hij zong overtuigd mee in het Andijker Mannenkoor en heeft verschillende periodes deel uitgemaakt van de diaconie. Zijn vrouw en kinderen roemen zijn zorgzaamheid en zijn betrokkenheid. ‘Een man om van te houden’ En ook: ‘Er gaat iets van hem uit!’

Over het sterven zei Egbert: ‘Ik heb een goed leven gehad. Maar als ik word thuisgehaald, dan vertrouw ik op Gods genade.’ Na een druk bezochte dankdienst voor zijn leven hebben we hem begraven op de Oosterbegraafplaats. We wensen Fokelien en de kinderen en kleinkinderen Gods troostende nabijheid toe.

ds. Koos Staat