Marcella Franx
26 juli 1970 – 24 oktober 2022
‘Nu ben ik ingehaald en sta ik stil er is nog zoveel wat ik meemaken wil’. Deze afscheidswoorden van Marcella staan op haar rouwkaart. Marcella is ingehaald, voorbijgerend door de dood. Wat een energieke vrouw. Een prachtmens: sociaal, gezellig, positief, behulpzaam, ondernemend, en nog veel meer. Iedereen wilde wel vriend of vriendin van haar zijn.
Mensen zoals Marcella willen we niet missen. Helemaal niet als zij je levenspartner is of je moeder.
Marcella was een levenslustige vrouw. Als zij een kaars zou zijn, dan brandde ze aan twee kanten tegelijk. Ze bruiste. Waar zij verscheen ging de zon op. Een gangmaker. Een vrouw om van te houden.
‘Er is nog zoveel wat ik meemaken wil.’ Vijf jaar terug kreeg Marcella, 52 jaar geleden als jongste dochter geboren in het gezin van Cees en Guur Franx, te horen dat ze kanker had. Ze bleek geboren te zijn met een afwijkend gen dat deze ziekte veroorzaakt. Maar ze ging dapper en positief door. Ze bleef een trouwe partner voor John en een lieve moeder voor Fleur en Fay (en Chris), ze bleef zingen op het door haar opgerichte koor Slngt, ze bleef met haar vriendinnen naar feesten gaan, ze bleef concerten bezoeken, ze bleef fan van Marco Borsato. En ze bleef even zorgzaam en liefdevol en betrokken als altijd. En om zichzelf eraan te herinneren dat ze niet op moest geven, liet ze op haar linker onderarm tatoeëren: Never lose hope. En iedereen die haar afscheid kwam nemen heeft die onderarm kunnen zien: zo wilde zij dat.
Tijdens een zeer druk bezochte afscheidssamenkomst zijn er prachtige herinneringen aan haar gedeeld door haar familie en vriendinnen. Marcella leeft door in ons hart. We zullen haar nooit vergeten. En we vertrouwen erop dat zij ook doorleeft bij God.
ds. Koos Staat
