Pieter Mantel
3 oktober 1923 – 5 november 2021
Het blijft bijzonder als iemand de hoge leeftijd van 98 jaar bereikt. Dat zijn meer dan 35000 levensdagen! Het voelt als een rijke zegen als wij, terugkijkend, bovendien kunnen vaststellen dat de dankbare herinneringen overheersen. Dat werd duidelijk toen wij met de kinderen en (achter)kleinkinderen en de familie en vrienden afscheid namen van Pieter Mantel in een dankdienst voor zijn leven.
Zelfs ken ik Piet pas sinds 2012, waardoor ik bijna 90 jaar van zijn leven heb gemist. Ik vond het een aardige man. Hij had soms iets van een kwajongen. Hij was bescheiden, ook al kon hij zijn mening goed duidelijk maken. Hij stond niet graag in het middelpunt, maar tegelijk kon hij heel onderhoudend en met humor uit de hoek komen. Hij oogde soms aan de buitenkant wat ruw, maar van binnen was hij zeker gevoelig. Hij had een fabelachtig geheugen. Informeerde je naar zijn voormalige huis aan het Hornpad, waar hij woonde met zijn vrouw en kinderen, of vroeg je naar zijn vroegere eigen bedrijf, of hoe het later was om bij Douwe Wierstra te werken – hij zat nooit om woorden verlegen. Wel vormde zijn doofheid in toenemende mate een beperking om van hart tot hart met hem te spreken.
Naast veel vreugde kende hij ook pijn. Zijn rug was verzwakt voor het zware werk, maar erger was dat hij zijn zonen Jaap en Wout moest missen. Ook zijn vrouw Maartje moest hij begraven nadat zij op oudejaarsdag 2016 stierf. Tenslotte kwam ook zijn eigen einde dichterbij. Hij voelde het aankomen. Hij wilde daarom graag nog eens met me praten. Ik zou willen dat ik op een dag niet meer wakker wordt, zo zei hij. En dan, vroeg ik, maak je je daar zorgen over? Nee, ik maak mij geen zorgen want ik weet me geborgen. In dat vertrouwen hebben we hem bijgezet in het graf van zijn vrouw, in de buurt van Jaap en Wout.
ds. Koos Staat
