Anny Kistemaker

13 augustus 1930  –  2 februari 2021

Stelt u zich de dag voor dat Anny Kistemaker in het huwelijk trad met Herman Dijkman. Ze lopen gearmd de kerk binnen met de dominee voorop. Herman heeft ambitieuze plannen voor een moderne leliekwekerij onder glas, een energieke man. Naast hem loopt Anny, niet alleen een frisse vrouw, maar ook een ontwikkeld en creatief persoon, die haar talenten wil gebruiken zowel thuis als in de maatschappij, getuige haar rol als lerares op de huishoudschool.

Ze kregen samen prachtige kinderen (ook al was er groot verdriet om het verlies van twee ervan die niet of nauwelijks het levenslicht zagen), Anny zette zich in voor haar omgeving (ze was presidente van de vrouwenbond), ze was actief in de kerk (ze was de eerste vrouwelijke ouderling in onze gemeente) en ze vond tijd voor haar grote passie: taal (ze was actief in Woordkunst). En ze was ook nog echtgenoot en moeder.

In die tijd zei ze vaak: Tel uw zegeningen. Die woorden stonden ook bovenaan haar rouwkaart. Bijzonder, omdat wij in haar leven immers kunnen spreken over een tijd voor en een tijd na. Haar bestaan kent een breuklijn als gevolg van een beroerte. Links van de breuklijn staat ‘Anny 1’ en rechts ‘Anny 2’. Een breuklijn zo diep als een afgrond. ‘Anny 2’ zou nooit meer worden zoals ‘Anny 1’.

We kunnen slechts vermoeden hoe zwaar dat is om je glorie te verliezen en verder te moeten met minder dan de helft van alles wie je was en van wat je deed. Ook het huwelijk liep op de klippen. Met veel veerkracht wist ze zich aan te passen en er het beste van te maken! Ik heb haar nooit horen mopperen. Ook al verloor ze vijf jaar terug haar dochter Caroline, ze wilde nog steeds geen rampen tellen, maar zegeningen.

Met diep respect hebben we haar bijgezet in het graf bij haar man Herman en de twee kindertjes die ze zo jong verloor.

Ds. Koos Staat